vijftig jaar naakt op televisie is geen enkele reden tot welk feest dan ook

Het is maandag 9 oktober 2017 op de kop af vijftig jaar geleden dat er voor het eerst kunstenares Phil Bloom een krant las op de VPRO televisie en nadat ze die krant had dichtgeslagen bleek dat ze helemaal niets aan had. Het publiek zat plotseling tegen twee blote borsten aan te kijken. Het land stond destijds helemaal op z'n kop: Het was schokkend en vooral godslasterend. Om over kinderen maar te zwijgen.

De blote borsten van Phil Bloom in ontketenden een tijdperk van vrijheid: Bloot was vrijheid, blijheid. In steeds meer  films en series verscheen bloot pontificaal in beeld. De eerste recreatiegebieden waar naakt kon worden gerecreëerd ontstonden. Het kon allemaal. Tot ontsteltenis van de katholieke kerk. Maar ondanks de protesten van de katholieke kerk zette de ontwikkeling zich door: In de jaren '80 van de vorige eeuw werd er geen (Nederlandse) speelfilm of televisieserie gemaakt zonder dat één van de actrices uit de kleren moest want anders kwam er niemand naar de productie kijken. Naakt en seks hoorden bij het leven als hout, vuur, aarde, water en lucht. Iedereen, van jong tot oud, zag iedere dag wel een paar blote borsten voorbij komen. Deze trend zette zich door tot diep in de jaren '90 van de vorige eeuw.

Daarna deed het internet zijn intrede en werden naakt en seks verbannen van populaire sociale media als Google en Facebook. Filmwebsite IMDB.com is lang bekritiseert omdat het erotische- en pornografische producties niet wilde opnemen in haar database. In de nieuwe eeuw zijn we als westerse wereld onderworpen aan de Amerikaanse massamedia en die willen al jaren geen naakt of bloot zien, aangezien de Amerikaanse waakhond die films moet keuren, de MPAA, tegenwoordig een label geeft aan speelfilms. Als er ook maar één  blote borst in de film voor komt dan krijgt het al een leeftijdsstempel 16+ mee en dat houdt in dat kinderen van onder de 16 jaar al dat geweld en die moordpartijen niet kunnen zien. Dat scheelt inkomsten voor de filmproducent en dus hebben acteurs en actrices seks met lakens om het lichaam gedrapeerd. De rest moeten we als kijker er maar bij denken.

Maar hierdoor is de indruk ontstaan dat naakt en seks vies zijn. Seks heb je eigenlijk alleen maar als je kinderen wil maken (er zijn stellen die daarvoor ook nog eens een afspraak maken in hun smartphone). Tot diep in iedere slaapkamer wordt met kleren aan geslapen. Feitelijk zijn we door de Amerikaanse massamedia weer vijftig jaar teruggeworpen in de tijd. Terug naar de tijd van Phil Bloom. Alleen al daarom is vijftig jaar naakt op televisie geen enkele reden tot welk feest dan ook.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e